Η συζήτηση με τον αναπληρωτή Καθηγητή Βασίλη Ζεϊμπέκη αναδεικνύει την κρίσιμη και συχνά υποτιμημένη σύνδεση μεταξύ του κλάδου των logistics και της κλιματικής κρίσης. Ο κ. Ζεϊμπέκης υπογραμμίζει πως η εφοδιαστική αλυσίδα αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες περιβαλλοντικής επιβάρυνσης, με τις μεταφορές να καταλαμβάνουν τη δεύτερη θέση σε εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα μετά τον τομέα της ενέργειας. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν περιορίζεται στα μέσα μεταφοράς· οι αποθήκες, ειδικότερα εκείνες που απαιτούν ψύξη και συντήρηση προϊόντων, αποτελούν σημαντικές εστίες ενεργειακής κατανάλωσης και εκπομπών.
Στο πλαίσιο των προσπαθειών για απανθρακοποίηση, η Ευρωπαϊκή Ένωση θέτει φιλόδοξους στόχους, όπως το «Fit for 55», που στοχεύει στη δραστική μείωση των εκπομπών έως το 2030 και την κλιματική ουδετερότητα έως το 2050. Ο καλεσμένος επισημαίνει ότι, ενώ η ηλεκτροκίνηση αποτελεί μια βιώσιμη λύση για ελαφρά οχήματα και μικρές διαδρομές, τα βαρέα οχήματα (τράκτορες) αντιμετωπίζουν ανυπέρβλητες προκλήσεις με τις τρέχουσες τεχνολογίες μπαταριών. Ως εναλλακτικές, εξετάζονται το υδρογόνο και το φυσικό αέριο, με το βιομεθάνιο να προσφέρει προοπτικές για μηδενικές εκπομπές. Παράλληλα, τονίζει μια κρίσιμη λεπτομέρεια: το ηλεκτροκίνητο όχημα είναι πράγματι φιλικό προς το περιβάλλον μόνο όταν η ηλεκτρική ενέργεια που το φορτίζει προέρχεται από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, καταρρίπτοντας τον μύθο των «μηδενικών εκπομπών» για οχήματα που φορτίζουν από δίκτυα βασισμένα σε άνθρακα.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην Κυκλική Οικονομία, όπου η επιστήμη των logistics προσφέρει λύσεις μέσω της «αντίστροφης εφοδιαστικής» (reverse logistics) και της βιομηχανικής συμβίωσης. Η ιδέα ότι τα απόβλητα μιας βιομηχανίας μπορούν να αποτελέσουν την πρώτη ύλη για μια άλλη, είναι θεμελιώδης για τον περιορισμό της σπατάλης πόρων. Ο κ. Ζεϊμπέκης προειδοποιεί ωστόσο ότι η έννοια του «carbon neutral» προϊόντος συχνά συνορεύει με το marketing. Ενώ η αντιστάθμιση άνθρακα (offsetting) μέσω δενδροφυτεύσεων ή επενδύσεων σε ΑΠΕ είναι μια θετική κίνηση, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ουσιαστική μείωση του ανθρακικού αποτυπώματος στην πηγή.
Το ζήτημα αποκτά γεωπολιτικές διαστάσεις καθώς η κλιματική κρίση αλλάζει τον παγκόσμιο χάρτη. Το λιώσιμο των πάγων στον αρκτικό κύκλο ανοίγει νέες εμπορικές διαδρομές, καθιστώντας τον έλεγχο λιμανιών και περασμάτων κεντρικό στόχο των μεγάλων δυνάμεων. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα αναβαθμίζεται στρατηγικά μέσω της Αλεξανδρούπολης, η οποία μετατρέπεται σε ενεργειακό και εφοδιαστικό κόμβο, παρακάμπτοντας τα παραδοσιακά περάσματα που επηρεάζονται από γεωπολιτικές τριβές.
Τέλος, η συζήτηση στρέφεται στα logistics των φυσικών καταστροφών, έναν τομέα όπου το κόστος υποχωρεί μπροστά στην απόλυτη προτεραιότητα της ανθρώπινης ζωής. Ο κ. Ζεϊμπέκης περιγράφει τις τρεις φάσεις —προετοιμασία, απόκριση και αποκατάσταση— τονίζοντας ότι η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι η τεχνολογική υποδομή (drones, ρομποτική), αλλά η διαχείριση των ανθρώπινων συναισθημάτων σε συνθήκες έντονου stress. Καταλήγει με μια συμβουλή προς τους πολίτες: η μετάβαση σε μια πιο «logistics oriented» καθημερινότητα, με συνειδητές αγορές και ομαδοποίηση μετακινήσεων, είναι απαραίτητη, διότι η συλλογική δράση είναι η μόνη οδός για να αντιμετωπιστεί η περιβαλλοντική κρίση που ήδη βιώνουμε.
